می نویسم به یاد کسی که به یادم نیست.....

morvam — Mon, 20 Aug 2007 18:50:45 GMT

دیشب زمانی که چشمها را بروی شب کبود از تازیانه زمان بستم ..قدم زنان به مهمانی پلکهای خیسم گذاشتی..چقدر آرام بودی آنقدر آرام که چشمانم دیدن رویایت را باور نداشت....دویدنم به سویت در آن سوی پلکم زیبا بود..دستانت از همیشه بخشنده تر بود زیرا از دستان لرزانم دریغشان نکردی..دستانم در میان دستانت چیزی جز گرمی و مهربانیت را حس نمی کرد..میدانم آنقدر زیبا بودی که ا ز یادم رفت که اینها فقط یک رویا ست....

morvam — Thu, 21 Jun 2007 07:41:21 GMT

همه چیز دنیا دو روزه حرفا اشکا عشقا ....چشاتو که باز می کنی می بینی خودت هستی و حرفای دو روزه

اون موقعه هست که می بینی خودتم داری می شی مثل حرفا دو روزه..یه روز زنده ای و یه روز مرده...

یه روز زنده ای به امید این دو روز یه روزم می میری از مرگ این دو روز..این دنیا چاره ای نذاشته باید عادت کرد به این دو روزا.......باید عادت کرد به خزان وبهارش..باید عادت کرد به سرنوشتش..دنیا شده مثل هوای بهاری یا آفتابیه یا بارونی

اما وقتی هم دقیق می شی می بینی هم بارونش دل گیر هست هم آفتابش هیچ کدوم هم فرقی نداره...

دنیا نه سیاه ست نه سفید نه سخته نه آسون دنیا فقط دنیا است همینه که معلوم نیست آدم توش زندونیه یا آزاده....!

morvam — Fri, 09 Mar 2007 13:15:47 GMT

شب دلتنگيهاست
در دلم ياد تو لبريز تنم سرد و صبور
غم خاموش مرا كسي اي كاش دمي بنوازد
زندگي صحنه بي تابي هاست
پشت آن كوه بلند
روي اين خاك حقير
در دل صخره سنگ
يا در اين بركه پير
زندگي جريان دارد
زندگي جريان دارد
زندگي جريان دارد...

morvam — Tue, 06 Feb 2007 14:44:35 GMT

زمان! به من آموخت که دست دادن معني رفاقت نيست.... بوسيدن قول ماندن نيست! وعشق ورزيدن ضمانت تنها نشدن نيست ..... هيچ وقت دل به کسي نبند چون اين دنيا اين قدر کوچيکه که توش دو تا دل کنار هم جا نميشه ..اگر هم دل بستي هيچ وقت ازش جدا نشو چون اين دنيا اين قدر بزرگه که ديگه پيداش نمي کني

morvam — Tue, 06 Feb 2007 14:43:04 GMT

دیشب تو فکرت بودم که یه قطره اشک از چشمام جاری شد........ از اشک پرسیدم چرا اومدی؟؟ گفت آخه تو چشمات کسی هست که دیگه اونجا جای من نیست .........

morvam — Tue, 06 Feb 2007 14:40:40 GMT

آهنگر

آهنگری بود که با وجود رنج های متعدد و بیماری اش عمیقا" به خدا عشق می ورزید.

روزی یکی از دوستانش که اعتقادی به خدا نداشت از او پرسید:

« تو چگونه می توانی خدایی را که رنج و بیماری نصیبت می کند

دوست داشته باشی! »

آهنگر سر به زیر آورد و گفت:

« وقتی که می خواهم وسیله ای آهنی بسازم

یک تکه آهن را در کوره قرار می دهم. سپس آن را روی سندان می گذارم

و می کوبم تا به شکل دلخواهم درآید.

اگر به صورت دلخواهم درآمد می دانم که وسیله مفیدی خواهد بود

اگر نه آن را کنار می گذارم.

همین موضوع باعث شده است که

همیشه به درگاه خداوند دعا کنم که خدایا!

مرا درکوره های رنج قرار ده اما کنار نگذار....

morvam — Tue, 06 Feb 2007 10:23:36 GMT

خداوندا توانی ده فزون ده

که این بیچارگی از نو بسازم

که عمری مهر خود بر او نشانده

ولی ناگه به آنی دل شکاندم.......

morvam — Tue, 06 Feb 2007 10:21:33 GMT

و بسیار است فاصله های من و تو

دیروز و امروز و فردا

بودم و بودی و بودیم

ولی امروز هستم و نیستی و

نابودم

morvam — Tue, 06 Feb 2007 10:19:14 GMT

morvam — Mon, 05 Feb 2007 20:01:08 GMT

مرا کسی نساخت
خدا ساخت
نه آنگونه که کسی می خواست
که من کسی نداشتم که او بود مرا ساخت. آنچنان که خودش میخواست
وقتی میخواستند کار دل را سینه ام آغاز
کنند
کسی نبود تا از خزانه دلهای خوب بهترین را برگزیند

تنهابودم
چون اکنون....